بازآموزی و بازشناخت جهان

صفحه ی 17 روزنامه ی اعتماد ملی دیروز را خواندم و دوباره فریادم بلند شد که تا کی این ظلم به زنها ادامه خواهد داشت؟ 40 درصد ورودی دانشگاه ها مختص پسران و 60 درصد بقیه رقابتی بین دختران و پسران! مسخره نیست؟ سهمیه بندی بنزین کم نبود حالا ورود به دانشگاه هم سهمیه بندی می شود... زنان تازه داشتند نفس می کشیدند.این را به حساب فمینیست بودنم نگذارید که من از این لوس بازیها خوشم نمی آید من دنبال حقیقت هستم. اگر تحصیل زنان بد است یا زیادی است پس چرا آقایان برای ازدواج دنبال دختر تحصیل کرده و کارمند می گردند. در زمانه ای که هم زن و هم مرد باید درست به یک اندازه کار کنند تا چرخ زندگی بچرخد این حرفها خنده دار است! بازهم گام مثبت دیگری برای خانه نشین کردن زنان و رونق مطبخ ها! مبارک است ان شاءالـ...

چی بگم ابری و بارون نمی شی  

درد و می فهمی و درمون نمی شی...

روستا! چقدر کم به آن فکر کرده ام و حالا که فکر می کنم می بینم از اساسی ترین مفاهیم توسعه است و چقدر کم به آن بها داده شده. اگر روستاهای کشور رشد و توسعه کافی داشته باشند دیگر هیچ مهاجرت بی رویه ای به شهر ها اتفاق نمی افتد. کشاورزی دچار رکود نمی شد و بحران های ناشی از حاشیه نشینی و افزایش جمعیت روی نمی داد. اهمیت این موضوع آنقدر زیاد است که جامعه شناسان و اقتصاد دانانی چند به آن پرداخته اند و توسعه ی روستا را یکی از پایه های توسعه ی پایدار کشور دانسته اند.

توسعه در اینجا به اقتصاد ختم نمی شود بلکه فرهنگ و اجتماع ومعیارهای توسعه ی انسانی را نیز در بر می گیرد. یکی از تئوری های توسعه این است که خود مردم را محور قرار دهیم و از خود آنها بپرسیم برای حل مسائلشان و توسعه ی همه جانبه ی محل زندگیشان چه پیشنهاداتی دارند. اما چقدر به مردم روستا بها داده شده است؟چقدر روی سطح فرهنگ و آگاهی آنها کار شده است که حالا بخواهیم آنها را در تصمیم گیری هم مشارکت دهیم. این قشر از مردم کشورمان فراموش شده اند و در گرد و خاکی که ما شهری ها به پا کرده ایم  وخودمان هم کم کم همدیگر را نمی بینیم،محو شده اند. چقدر از مشکلات و بحرانهای اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی هر یک از ما و انسانهایی که هر روز از کنارشان می گذریم به دلیل خالی شدن روستاها از سکنه و شهرگرایی به وجود آمده؟ اگر امکانات به قدر کافی در روستاها وجود داشت و آموزشهای لازم در جهت زندگی بهتر آنها در همان محیط طبیعی ارائه می شد آیا آنها به این راحتی مکان زندگی خود که به آن انس گرفته اند را ترک می کردند؟.این حرفها تکراری است ولی تکرار آن برای من درد افزا و پرسش آفرین است که پس چرا این موانع بدیهی مرتفع نمی شوند و همچنان، هر روز معصومه ها و حسین ها ذهن مرا می کاوند که پس کی ؟